Ο Μέγας Αντώνιος, ο αρχηγός του μοναχικού βίου, γεννήθηκε στην Αίγυπτο το 251 μ.Χ. Σαν παιδί ο Αντώνιος παρουσίασε πλούσια εσωτερικά χαρίσματα. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς και πλούσιοι χριστιανοί. Όταν ο Αντώνιος ήταν περίπου 20 χρονών, έμεινε ορφανός από γονείς και ανέλαβε αυτός την επιμέλεια της μικρότερης αδελφής του.
Ο Αντώνιος συνέχιζε την εντατική μελέτη της Αγίας Γραφής και του Ευαγγελίου παρά τις δύσκολες στιγμές που περνούσε. Όταν έφτασε στο κατά Ματθαίον 19:21 όπου λέει: «Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ, και δεύρο ακολούθει μοι» έκανε αμέσως πράξη τα ιερά αυτά λόγια. Μοίρασε όλη την περιουσία και τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, φρόντισε να πάει η αδελφή του σε ένα παρθεναγωγείο με ενάρετες γυναίκες και αναχώρησε στην έρημο. Επί 20 χρόνια πάλευε με απίστευτους πειρασμούς. Με τον αγώνα και την πίστη του νέκρωσε τα σκιρτήματα των παθών, και έφτασε στην απάθειας.
Οι ενάρετες πράξεις του έγιναν γνωστές και πλήθος πιστών ακολούθησε τον μοναχικό και ασκητικό βίο. Ακολουθούσαν το τυπικό του Αγίου, και ο Άγιος ήταν ο γέροντάς τους. Όταν η Εκκλησία ταρασσόταν από τους Αρειανούς, ο Μέγας Αντώνιος πήγε στην Αλεξάνδρεια (335μ.χ) και πολέμησε με ζήλο για την Ορθοδοξία. Με την ενάρετη και ασκητική ζωή του έγινε πρότυπο αρετής και άσκησης. Παρέδωσε την ψυχή του εις Κύριον στις 17 Ιανουαρίου 356 μ.χ σε ηλικία 105 ετών.

Απολυτίκιο

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος,
Τω βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος,
Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής,
Και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου.
Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Ιανουάριος, έτος 2008

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας (εκτυπώσιμη μορφή pdf)

Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαία. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε πρωτόκλητος.
Μετά το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, Εύξεινο Πόντο, Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Τελικά, κατέληξε στην Αχαΐα. Εκεί η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθυπάτου Αχαΐας Αίγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρεία αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός εκνεύρισε τον ανθύπατο, και με την παρότρυνση των ειδωλολατρών Ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ. Έτσι, ό Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον εργάτην» δηλ. δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου. Το λείψανο του έθαψε με ευλάβεια ό πρώτος επίσκοπος Πατρών Στρατοκλής.
Ο Άγιος στην Κύπρο:Σε μια του περιοδεία, αναφέρεται από την παράδοση, πως ο άγιος μας ήλθε και στο νησί μας. Τότε ήταν περίοδος ανομβρίας. Ο Άγιος αφού προσευχήθηκε σφράγισε με το σημείο του Σταυρού το βράχο και το θαύμα έγινε. Από τη ρίζα του βράχου βγήκε αμέσως μπόλικο νερό, που τρέχει μέχρι σήμερα.Ένα από τα πρόσωπα του καραβιού ήταν και το παιδί του πλοίαρχου το οποίο γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέσα σε ένα συνεχές σκοτάδι. Το παιδί ακούγοντας το θαύμα του Αγίου με πίστη και βαθιά ελπίδα ζήτησε και λίγο νερό. Ο Απόστολος, που ήταν εκεί, έσπευσε κι έδωσε στο παιδί ένα δοχείο γεμάτο από το δροσερό νερό. Το παιδί έπλυνε το πρόσωπό του. Μόλις το δροσερό νερό άγγιξε τους βολβούς των ματιών του παιδιού, το χρόνιο σκοτάδι άρχισε να διαλύεται. Κι ένα φως, ιλαρό φως, άρχισε να λούζει τα γύρω πράγματα.
Κι ο Απόστολος, που τον κοίταζαν όλοι με θαυμασμό, άρχισε να τους μιλά και να τους διδάσκει τη νέα θρησκεία. Όσοι τον άκουσαν πίστεψαν και βαφτίστηκαν. Έτσι στο ευλογημένο νησί οργανώθηκε ακόμη μια ομάδα, μια εκκλησία πιστών στον ένα αληθινό Θεό. Αργότερα, μετά από χρόνια, κτίστηκε στον τόπο αυτόν που περπάτησε και άγιασε με την προσευχή, τα θαύματα και τον ιδρώτα του ο Πρωτόκλητος μαθητής, το μεγάλο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Για λόγους που μόνο ο Κύριος γνωρίζει, εδώ και μερικά χρόνια - από το 1974 — το άγιο μοναστήρι έχει περιέλθει στην κυριαρχία του πιο βάρβαρου εισβολέα, του Τούρκου. Κι οι καμπάνες σώπασαν από τότες να κτυπούν και να καλούν τους πιστούς σε συναγερμό ψυχής. Το αγίασμα συνεχίζει το κελάρυσμά του και περιμένει την άγια ώρα, που οι πιστοί του νησιού, πλυμένοι και καθαρισμένοι μέσα στα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας, θα αξιωθούν ελεύθεροι και πάλι να επισκεφθούν το όμορφο μοναστήρι και να πιουν και να δροσίσουν τα χείλη από το γλυκό αγίασμα. Ο Θεός να δώσει, με τη βοήθεια των πρεσβειών του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, μα και των άλλων αγίων της Κύπρου μας, η μέρα αυτή να έρθει το γρηγορότερο.

Απολυτίκιο. Ήχος δ'.

Ως των Αποστόλων πρωτόκλητος,
και του κορυφαίου αυτάδελφος,
τον Δεσπότην των όλων Ανδρέα ικέτευε,
ειρήνην τη οικουμένη δωρήσασθαι,
και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Νοέμβριος, έτος 2007

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό «Ο ΤΗΡΩΝ» μηνός Φεβρουαρίου, έτος:2020

Απόστολος Ανδρέας (εκτυπώσιμη μορφή pdf)

Γεννήθηκε το 1840 στο χωριό Φάρασα της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ονομάζονταν Ελευθέριος, που ήταν δάσκαλος, και η μητέρα του Βαρβάρα. Το επώνυμό τους ήταν Αννητσαλήχος και το παρατσούκλι Αρτζίδης. Είχαν αποκτήσει δυο παιδιά, το Βλάσιο και το Θεόδωρο (π. Αρσένιο). Σε μικρή ηλικία έμειναν ορφανά, πρώτα από τον πατέρα τους και λίγο αργότερα κι από τη μητέρα τους.
Τo Θεόδωρο έστειλε η θεία του στην πόλη Νίγδη για να μορφωθεί. Εκεί τον προστάτευε η αδελφή του πατέρα του, που εργαζόταν ως δασκάλα. Όταν τέλειωσε εκεί, η δασκάλα θεία του φρόντισε με συγγενείς τους στη Σμύρνη, να συνεχίσει εκεί τις σπουδές του. Στη Σμύρνη έμαθε ξένες γλώσσες και εκκλησιαστική γραμματεία.
Από μικρός ο Θεόδωρος πήρε την απόφαση να γίνει μοναχός, ύστερα από τη σημαδιακή σωτηρία του από βέβαιο πνιγμό στο χείμαρρο Εβκάση! Επειδή παρών στη σωτηρία του ήταν και ο ηθικός αυτουργός, μεγαλύτερος αδελφός του Βλάσης, επηρεάστηκε κι αυτός, οπότε έγινε μεγάλος ψάλτης της βυζαντινής μουσικής.
Σε ηλικία 26 χρονών εκάρη μοναχός με το όνομα Αρσένιος στη Μονή Τιμίου Προδρόμου Φλαβιανών (Ζιντζί-Ντερέ). Κατόπιν χειροτονήθηκε Διάκονος από το Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο Β’ και τοποθετήθηκε διδάσκαλος στα Φάρασα όπου υπήρχε μεγάλη ανάγκη. Σε ηλικία τριάντα χρονών χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και προχειρίσθηκε αρχιμανδρίτης και πνευματικός.
Απέδωσε πολύ σημαντικό εθνικοθρησκευτικό έργο, ζούσε ζωή λιτή, με προσευχή και ο Θεός του χάρισε το προφητικό χάρισμα, αλλά και το θαυματουργικό. Όταν του έφερναν αρρώστους, ποτέ δεν τους εξέταζε, αφού δεν ήταν γιατρός. Αντίθετα, τους διάβαζε, και η χάρη του Θεού τους γιάτρευε. Ποτέ δεν εξέταζε αν πρόκειται για Χριστιανό ή Τούρκο. Ακόμα κα οι Τούρκοι έφερναν και τους δικούς τους αρρώστους. Στο όνομα του Θεού έκανε αναρίθμητα θαύματα θεραπεύοντας αρρώστους που προσέτρεχαν στη μεσιτεία του και απέβη τείχος προστασίας των Χριστιανών από τις επιδρομές των προτεσταντών μισιοναρίων. «Κήρυττε», όπως γράφει ο Αγιορείτης μοναχός Παΐσιος, «Ορθοδοξία ορθά με τον ορθόδοξο βίο του. Έλιωνε στην άσκηση τη σάρκα του από τη θερμή του αγάπη προς το Θεό και αλλοίωνε τις ψυχές με τη θεία του Χάρη».
Στην Ελλάδα έφθασε το 1924, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, όμως μη μπορώντας, θα ‘λεγε κανείς, να ζήσει μακριά από την αγαπημένη του Καππαδοκία εξεδήμησε στις 10 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στην Κέρκυρα. Από εκεί το 1958 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν από το μοναχό Παΐσιο (όπου τον είχε βαφτίσει ο ίδιος ο π. Αρσένιος) στην Κόνιτσα και το 1970 από τον ίδιο Αγιορείτη μοναχό στο γυναικείο μοναστήρι-ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ο Άγιος μετά το θάνατό του έκανε πολλά θαύματα. Είναι αξιοσημείωτο αυτό που γράφει πάλι ο βιογράφος του μοναχός Παΐσιος: «Ο Πατριάρχης του Οικουμενικού θρόνου τον είχε σε ευλάβεια τον Χατζεφεντή και πολλές φορές του έγραφε να κάνει προσευχή για τον Οικουμενικό θρόνο, και ο Χατζεφεντής έκανε ολονυκτίες στην Παναγία ή στον Άγιο Χρυσόστομο». Η μνήμη του κατατάχθηκε στο Ορθόδοξο εορτολόγιο στις 11 Φεβρουαρίου 1986 με απόφαση της Ασίας και με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Απολυτίκιο. Ήχος γ'.

Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιον του Παρακλήτου,
ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος,
πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,
δωρήσασθαι, ημίν το μέγα έλεος.

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Νοέμβριος, έτος 2007

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (εκτυπώσιμη μορφή pdf)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διασώζει μια μαρτυρία για τον φίλο του Χριστού, τον τετραήμερο Λάζαρο.
Από τη στιγμή που αναστήθηκε, λέγεται πώς το χαμόγελο του δεν φάνηκε ποτέ πια στα χείλη του παρά μόνο μία φορά. Όχι επειδή η ζωή έχασε τη γλυκύτητά της, αλλά γιατί τα μάτια του είχαν αντικρίσει το βάθος της αιωνιότητας και τίποτα πια δεν μπορούσε να τον συγκλονίσει. Είχε δει το Φως που δεν σβήνει και την αλήθεια που δεν φθείρεται.
Μόνο μια φορά μας λέει η παράδοση ότι χαμογέλασε, όταν είδε έναν άνθρωπο να κλέβει ένα απλό πήλινο δοχείο και μια θλίψη που έμοιαζε περισσότερο με συμπόνια παρά με κρίση, χαμογέλασε και είπε: "Ο πηλός κλέβει τον πηλό". Μια φράση μικρή, μα γεμάτη από το βάρος της ανθρώπινης λήθης. Γιατί, ενώ είμαστε πλασμένη από χώμα, η ζωή μας κρατιέται από την Πνοή του Θεού, την οποία δυστυχώς συχνά ξεχνάμε και κυνηγάμε το χώμα.
Σήμερα, η σιωπή του Λαζάρου μοιάζει να μας αγγίζει πιο βαθιά από ποτέ. Ζούμε σε ένα κόσμο που μας παρασύρει σε "πήλινες" - κοσμικές έγνοιες: στην εικόνα που δείχνουμε, στα πράγματα που μαζεύουμε, στις μικρές μάχες που νομίζουμε πως μας ορίζουν. Κι έτσι χωρίς να το καταλάβουμε, δίνουμε αξία σε όσα η φθορά θα καταπιεί σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Το αγέλαστο πρόσωπο του Αγίου Λαζάρου, δεν είναι αυστηρότητα, δεν είναι απογοήτευση αλλά είναι η σωτηρία.
Μας θυμίζει συνεχώς πόσο εύκολα η ψυχή ξεχνά τον προορισμό της και χάνεται μέσα σε όσα δεν μπορούν να την θρέψουν. Και ψυχή που δεν τρέφεται αργοπεθαίνει.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μια κρυμμένη υπόσχεση. Αν ο Λάζαρος, που γνώρισε το σκοτάδι του τάφου, ξαναβρήκες το δρόμο προς το Φως, τότες και η δική μας ζωή μπορεί να αναστηθεί από τις μικρές και μεγάλες νύχτες, από τις φουρτούνες και τις τρικλοποδιές της ζωής.
Η Ανάσταση δεν είναι μόνο γεγονός, είναι πρόσκληση. Είναι η απαλή φωνή που μας λέει πως τίποτα δεν είναι οριστικό, πως καμιά πτώση δεν είναι τελική, πως η καρδιά μπορεί πάντα να ξανασηκωθεί. Γιατί στο τέλος, δεν είμαστε μόνο χώμα, είμαστε χώμα που ανασαίνει από το Φως – και αυτό το Φως δεν παύει ποτέ να μας αναζητά.

πάτερ Γεώργιος Κόρτας

Το μήνυμα της Ανάστασης μέσα από το αγέλαστο πρόσωπο του Αγίου Λαζάρου (εκτυπώσιμη μορφή pdf)

Τι πιο μεγαλειώδες, πιο συγκλονιστικό, πιο ιερό και άγιο από τη θεία λειτουργία, κατά την οποία ο ίδιος ο Θεός σφαγιάζεται αναίμακτα και προσφέρεται στο πλάσμα Του; Κι όμως πολλοί χριστιανοί περιφρονούν αυτή την ουράνια μυσταγωγία και δεν προσέρχονται στον ναό όταν τελείται. Άλλοι πάλι έρχονται μόνο από συνήθεια και στέκονται ράθυμοι, ψυχροί, περιπλανώμενοι με τη σκέψη και το βλέμμα. Γιατί; Διότι ίσως κατά βάθος δεν πιστεύουν στο μυστήριο, δεν συλλαμβάνουν το μεγαλείο του, τη θεουργό δύναμη του, τους σωτηρίους καρπούς του. Διότι δεν έχουν αναγεννηθεί από την πλούσια προσφερόμενη χάρη του Θεού και ο ύπνος της πνευματικής αδιαφορίας έχει βαρύνει τα βλέφαρα της ψυχής τους.
Αδελφοί, "μη καθεύδωμεν ως και οι λοιποί, αλλά γρηγορώμεν και νήφωμεν" (Α' Θεσ. 5, 6)• "νυν γάρ εγγύτερον ημών η σωτηρία ή ότε επιστεύσαμεν" (Ρωμ. 13, 11). Άκου προσεκτικά τι ψάλλεται στην αρχή της Θείας Λειτουργίας, στην ακολουθία των τυπικών: "Ο μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, αθάνατος υπάρχων, και καταδεξάμενος διά την ημετέραν σωτηρίαν σαρκωθήναι... σώσον ημάς".
Ακούς; Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να σωθείς εσύ... Το νιώθεις; Το εκτιμάς; Άραγε, σε ξεκολλά αυτό από τη γη; Σε ανυψώνει στον ουρανό;
Θέλεις να δεις πόσο κοντά σου είναι η βασιλεία του Θεού; Θυμήσου πώς αρχίζει η Θεία Λειτουργία: "Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος". Άκου! Η βασιλεία του Θεού πάνω στη γη! Ώ χαρά, ώ λύτρωσις, ώ μεγαλείο! Και ποια είναι αυτή η βασιλεία του Θεού; Είναι η Εκκλησία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού!
Πανίερη, παμπόθητη, μεγαλειώδης θεία λειτουργία! Όταν τελείσαι, ο ναός πράγματι γίνεται επίγειος ουρανός! Διότι το Πανάγιο και Τελεταρχικό Πνεύμα κατέρχεται στην αγία τράπεζα και επιτελεί το μέγιστο θαύμα και την κορυφαία εκδήλωση της ευσπλαχνίας του Τριαδικού Θεού προς τον άνθρωπο, μεταβάλλει δηλαδή τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Κυρίου και αξιώνει κατόπιν τους πιστούς της κοινωνίας των.
Με τι προσοχή, με τι καθαρότητα καρδιάς, με τι ταπείνωση και ευγνωμοσύνη πρέπει λοιπόν να συμμετέχουμε στη θεία λειτουργία! Έτσι θα είμαστε άξιοι "μεθέξεως Θεού". Έτσι θα γίνουμε "υιοί του νυμφώνος" (Ματθ. 9, 15).

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ
"Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ"
Εκδ. Ι. Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Πηγή: Μηνιαίο Περιοδικό "Ο ΤΗΡΩΝ" μηνός Οκτωβρίου, έτος 2007

Θεία Λειτουργία: Το Μυστήριο Της Ζωής Του Χριστού (εκτυπώσιμη μορφή pdf)